Verwachting

Met zijn zevenen zijn we in verwachting. Zeven vrouwen weten niets van bevallen en kijken met grote ogen naar de bevallingsplaten die onze pufjuf laat zien. Al ruim 32 weken geniet ik en wacht ik met gezonde spanning op de komst van onze kleine, maar tijdens het puffen bekoelt mijn verwachting. De pufjuf vertelt nonchalant dat een normale bevalling tussen de tien en twaalf uur duurt en ze waagt er nog bij te lachen ook. En dan voegt ze er aan toe dat die uren pas ingaan als je pas constante weeën om de drie minuten hebt. Met ons zevenen kijken we de juf aan en een van ons smeekt om een keizersnee. Waarop de pufjuf haarfijn uitlegt dat dát ook geen pretje is en vervolgens met een pak kraamverband zwaait waar we straks zes weken mee moeten lopen. ,,Soms wel met twee gelijk, want bloeden dat zul je!” zegt de pufjuf.

 

Als ik ’s avonds in bed lig, begin ik aan mezelf te twijfelen. Waar ben ik aan begonnen? Kan ik straks wel een kindje opvoeden? Kan ik hem of haar er überhaupt uitpersen zonder dat ik mezelf vieren deel? Mijn man heeft het volste vertrouwen in mijn kunnen, zeker nu ik al 32 weken van kwaaltje naar kwaaltje loop en nog steeds mezelf ben (toch?). 

 

Jankerd
Het kwartje valt bij mij als ik samen met man voetbal kijk. Zwetende mannen die negentig minuten achter een bal aan over een grasveld rennen. De een na de ander wordt onderuit geschopt en ligt vervolgens kermend op de grond, als ware hij een helse bevalling doormaakte. ,,En dat van één schopje tegen zijn hiel” roep ik uit. Wat een jankerd.

Aanstellers zijn het.

 

Plotseling ben ik weer trots op mijn dikke buik en mijn uitpuilende voeten en denk ik aan mijn overgeefbuien in het begin, mijn kuitkramp, mijn brandend maagzuur, mijn pijnlijke bekken, het feit dat ik geen kilometer meer kan lopen. En dat ik straks in al mijn oerkracht een kind op de wereld ga zetten met minder aanstellerig gedrag dan de gemiddelde voetballer. 

Wie het sterke geslacht is? Dat lijkt me nu wel duidelijk. 

Tekst en beeld: Thirza Wondergem