Verhuizing

Ik ben niet iemand die lang en zwaarmoedig afscheid neemt, maar die kamer was mijn wereldje van vijftien vierkante meter. In de week voordat ik daadwerkelijk wegging, heb ik dozen ingepakt en mijn spullen gesorteerd. Omdat ik getrapt ga emigreren, moest de stapel 'weggooien' vooral niet te klein worden. Als een op te heffen schoenenwinkel omarmde ik het principe 'Alles moet weg'.

Vergane liefdes
Zo kwam ik erachter dat ik weliswaar weinig waarde hecht aan herinneringen, maar nog minder aan opruimen. Ik kwam een lade tegen, vol met handgeschreven brieven van een penvriendin van jaren geleden. Een envelop met foto’s met vergane liefdes, oude ansichtkaarten die mij waren verstuurd omdat er vroeger geen Facebook bestond om stoer te doen over de verre bestemmingen die men aandeed. Twee ansichtkaarten heb ik bewaard, de rest verdween met antieke M&M’s en lege pennenhulzen in de grote vuilniszak die in het midden van mijn overhoop gehaalde kamer een rustpunt vormde waarin mijn oude leven verdween.

Treinkaartjes
Het was vreemd, maar wel bijzonder om zo door mijn leven te gaan. Ik was in feite bezig met achteruitlopen door mijn studententijd heen: oude vriendinnetjes, schoolopdrachten en treinkaartjes naar bestemmingen die nog meer herinneringen met zich meebrachten. Het was misschien nog vreemder om die tijd af te sluiten door wat daaraan herinnerde weg te gooien.

Mijn geliefde overzees
Toch voelde het ook alsof ik een hele nieuwe start kon maken, een heel nieuw leven kon beginnen. Ook in wat ik meenam en weggooide tekende zich een breuk af tussen mijn leven van vroeger en nu. Alsof ik alleen dat gevoel maar wilde versterken, pakte ik op het zolderkamertje bij mijn ouders de spullen uit. De enige twee ansichtkaarten die ik had bewaard, feliciteerden mij met mijn belijdenis, de handgeschreven brieven waren allemaal van mijn geliefde overzees. Nieuw leven, wat heb ik bewust voor jou gekozen.

Tekst: Bas Boshuizen
Beeld: DeviantART

Lees hier meer blogs van Bas

Ga terug naar het overzicht