Ervaringen van God
Ik werd geraakt door een interview met een hoogbejaarde dame (1914) die tijdens WOII actief was geweest in het verzet tegen de Duiters en daardoor in een concentratiekamp terecht was gekomen. Haar werd gevraagd naar ervaringen van God, in die periode. Had ze iets aan haar geloof gehad? Het antwoord dat ze gaf fascineerde me. ‘’Nee’’, klonk het stellig. ‘’Ik heb niets van God ervaren toen ik daar was’’. Bam! Even viel het stil. Het klonk niet opstandig, boos of bitter, - maar wel helder en duidelijk. Ze vertelde dat in datzelfde kamp - Ravensbrück - ook Corrie ten Boom had gezeten. Corrie kennen we van de film over haar leven, De Schuilplaats, waarin we horen hoe zij met andere vrouwen in de barak samen de Bijbel leest en bidt – en zo tot zegen is voor velen. Een geloofsvoorbeeld, zo je wilt.
Deze vrouw, Hebe Kohlbrugge, was anders. Ze ging verder: ‘’Na de oorlog bezocht ik een pastor en zei tegen hem: ik ben geen christen meer. Gedurende mijn hele periode in het kamp heb ik niet gebeden en heb ik weinig aan God gedacht.’’
Dat is nogal een ander verhaal. Het gaf me kippenvel: zo kan het immers ook. Misschien, als ik heel eerlijk ben en in mijn hart laat kijken, voelde ik opluchting. Omdat ik me nooit met Corrie ten Boom heb kunnen identificeren. Haar geloofsmoed zal absoluut voor velen een grote inspiratiebron geweest zijn – maar ik weet bijna 100% zeker dat ik in zo’n situatie geen Corrie zou zijn, maar een Hebe. Tijdens getuigenissen en verhalen van mensen die enthousiast spreken over Godservaringen en grote wonderen, voel ik enkel vervreemding. In mijn leven is er meer twijfel dan geloof, meer verlies dan overwinning, klinkt er meer stilte dan de stem van God.
Afgelopen week mailde ik diverse jonge vrouwen om ze te interviewen over hoe zij geloof vormgeven in hun dagelijks leven. Meer dan eens hoorde ik terug dat 'mijn verhaal niet zo boeiend is' en 'er vast anderen zijn die daar meer over kunnen vertellen'. Ik heb dat beantwoord met stevige ontkenning.
Beeld: DeviantART
