Venstervrouwen

Ik kan ze precies zien vanuit mijn nieuwe woonkamer. Ze baden in een speciaal licht. Voorbijgangers kijken hen onbeschaamd begerig aan. De vrouwen kijken zonder schroom terug. Een wonderlijk schouwspel wat mij mateloos boeit.

Het zijn met name vrouwen van voorbij de middelbare leeftijd die zich aangetrokken voelen tot de raamdames. Wanneer een echtgenoot er achteraan slentert, rukt hij vaak resoluut en onbeholpen tegelijk aan het jasje van zijn vrouw.
Niet treuzelen, doorlopen.

De dames achter het raam hebben een bepaald oriëntatiepunt aan de overkant van de straat gekozen om naar te kijken. Eentje kijkt steevast naar mij. Ik durf haar nooit recht in de ogen te kijken. Zwaaien doe ik al helemaal niet.

Wat zou de venstervrouwen zo aantrekkelijk maken?
Ja, hun figuur is perfect, hun leeftijd onbestemd. Tijdloos.
Maar die kleren zijn zo raar. Het past niet bij elkaar. De dames links hebben paarse kleren aan, met bloemetjes. De vrouwen rechts zijn in het blauw. Keurig. Misschien wel te keurig.

Een groepje van vijftigers passeert de winkelruit van modewinkel Waaijenberg. Ze kijken onophoudend naar de pasvrouwen. Ze bezien de volmaakte maten en kijken onwillekeurig naar zichzelf. Er is geen overeenkomst.
Maar het vuur der verlangen is onherroepelijk aangewakkerd.

Die vertwijfeling passeert mijn huis tientallen keren per dag.
Mooie kleren. Maar als die mevrouw daar achter het raam ze past, dan is het vast niets voor mij. Doorlopen maar, met een blijvend brandende begeerte die door geen jasjestrekkende echtgenoot te blussen valt.

Tekst: Bertus B.
Beeld: DeviantART
Klik hier voor meer columns van Bertus B.