Ik denk dat de rest van de redactie niet zo blij is met mijn nippertjessyndroom. Als ik op mijn gemakje deze column typ, zit eindredacteur Tineke vast te gillen achter haar laptop en zwaait hoofdredacteur Akketien gevaarlijk met haar voorzittershamer voor haar webcam. Ik voel de hete adem van de deadline in mijn nek en weet dat ik heb gezondigd door te laat mijn spullen in te leveren.
Onder druk
Stiekem moet ik het bekennen dat ik het best fijn vindt om onder druk te werken, een deadline die nadert met rasse schreden, een column uit je mouw schudden en 1-2-3 foto's bewerken en in het systeem plakken. Zelfs al maak ik mijn collegaredacteuren boos of wanhopig, want ik weet dat ze me vergeven omdat ze me niet kwijt willen (toch? toch? toch?).
Deadline, deadline
Maar om de lieve vrede te bewaren heb ik toch alvast een paar artikelen voor de volgende update af en beloof ik te werken aan mijn nippertjessyndroom. Want steeds weer op het nippertje de trein missen of halen of steeds weer het woord 'deadline, deadline' die in felle rode letters in mijn droom verschijnt, gaat op den duur een beetje vervelen. Want ik houd van Puur en van de voltallige redactie. Ook al zijn ze boos of gestesst, maar gelukkig zijn we in 99% van de gevallen een vrolijke, liefdevolle, gezellige en lachende redactie. Gelukkig maar!
P.s. Nu ik deze column zo typ... weet iemand wat het woord 'nippertje' betekent?
Tekst: Thirza van Winsum
Beeld: DeviantART

















