De een ademt te hoog, de ander heeft moeite met voluit te zingen en weer een ander om juist klein te zingen. Iedereen heeft ook z’n eigen leven, gedachtes en problemen. De een heeft een eerste vriendje, de ander is zwanger, de een heeft ruzie gehad op school en de ander is jarig geweest. Zo zijn de lessen dus altijd weer anders.
Ik houd van muziek
Ik merk dat ik veel energie haal uit lesgeven. Als ik veel energie geef, krijg ik er vaak ook energie voor terug. Hier laad ik mezelf dan weer mee op. Als de laatste leerling van de dag weg is, blijf ik vaak plakken achter m’n piano. Heerlijk wat songs uitzoeken of een song schrijven. Ik houd van muziek. Ik houd van het maken en schrijven ervan en ooit zal ik ook leren om volledig te genieten van het uitvoeren. Op dit moment kan ik me nog niet 100% geven, er is altijd iets in mij wat zegt: 'dat kun je niet Wiep, het lukt je toch niet'. Dat zit me vaak in de weg, helaas.
Muzikant zijn is een onzeker beroep wat betreft inkomsten en kansen. Om jezelf de muziekwereld in te wringen met een single/cd is heel erg lastig, de muziekscene word momenteel gebombardeerd door zangers, zangeressen, winnaars (en afvallers) van talentenjachten, alles wat uit Amerika komt en dance of dj’s. Er is nauwelijks ruimte over!
Back-up
Ik weet dat ik iets kan en dat ik daarvoor wil gaan, maar soms is het toch lastig om dat geloof vast te houden. Het is dat ik niks anders kan omdat ik niks anders wil. Er is geen baan op de wereld waar ik mijn aandacht net zo lang bij kan houden als bij die in de muziek. Al op de basisschool hadden leraren en mijn ouders het er over. ,,Wiep je moet wel een plan B hebben, wat wil je worden naast zangeres?”
Mijn antwoord: ,,Ik WORD zangeres, ik hoef geen plan B.”
Op de middelbare school: ,,Wiep welke opleiding heb je als back-up naast de Rockacademie?”
,,Die heb ik niet. Ik ga aangenomen worden.”
Ik heb altijd begrepen wat ze bedoelen, echt waar, maar ik KAN het niet. Ik ben hier om te zingen en muziek te schrijven.
De muziekwereld is een harde wereld waar je keihard voor moet werken en er zijn geen garanties. Stiekem ben ik een vrouw die houdt van zekerheid en vastheid... Best tegenstrijdig dus. Mocht ik al die onzekerheden nou toch ooit zat worden, dan ga ik in een dierentuin werken. Dat is mijn plan B.
Tekst en foto's: Wiep Laurenssen
Lees hier de andere blogs van Wiep
Ga terug naar het overzicht
Hagelslag in je mailbox!
Wil je elke dag verse Hagelslag in je mailbox? Meld je dan hier aan!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|||||||||
|
COLOFON |
|||||||||
Plan B.
Van maandag tot en met woensdag geef ik zangles. In totaal heb ik 30 schatten van leerlingen, leeftijden variërend tussen de 8 en 30 jaar en allemaal totaal verschillend. Iedereen heeft z’n eigen ding.
bericht #1 van Meggy de Zavaleta
05/02/2012 03:40
Wiep hoe lief jij ook bent en dieren zijn... slecht plan, je hebt enkel God als backup nodig die heeft jou je talent gegeven en de mensen hebben je onzeker gemaakt, je leert nu anderen en als je dit beu bent ga jij in dat harde zoals je zegt muziekwereldje glansrijk doorbreken!
bericht #2 van Sally
04/19/2012 10:29
Wat een goed stukje. Het is goed als je weet dat je iets kunt en dat je daar voor wilt gaan. Dat je hier bent met een bepaald doel. Maar werken in een dierentuin lijkt me ook best leuk!
