Lijfspreuk

Laatst las ik een betoog waarin iemand alleen maar focuste op het ideële karakter van de uitspraak. Dat is zoveel makkelijker dan proberen naar het ideaal te leven. Ik zal kort uitleggen hoe dat gaat. Je neemt vlak na het opstaan een citroen. Die snijdt je doormidden en een van de helften steek je in je mond. Dan bijt je zo hard mogelijk. Terwijl de tranen in je ogen springen en je dag voorgoed verzuurd, bedenk je je hoe dansen soms ongepast kan zijn, hoe een gebroken hart onvermijdelijk is en hoe slecht werknemers zouden zijn als geld hen niets zou interesseren.

Onverwachte dansjes
We kunnen zo makkelijk toegeven aan cynisme. Natuurlijk hebben critici gelijk, maar schoonheid zit zo vaak in idealen. In dansjes waar je ze niet verwacht. Een klaproos tegen een betonnen muur, het gouden randje om een wolk of de verbaasde blik van een kind in de kinderwagen. Die klaprozen kunnen we nooit worden, maar we kunnen altijd het begin proberen.

Loop vandaag met een dansje in je passen, werk de rest van de dag omdat je je werk geweldig vindt en heb lief alsof je geen keuze hebt. Dan werk je volgende week misschien alsof je het geld niet nodig hebt, kun je liefhebben alsof je hart nooit is teleurgesteld en verblijdt je jouw eigen publiek met de dans van het vrij zijn.

Tekst: Bas Boshuizen
Beeld: DeviantART

Lees hier meer blogs van Bas

Ga terug naar het overzicht