Eureka!
Zo lag ik vorige week in mijn hoogslaper wat te mijmeren en plotseling was het daar: de titel van mijn verslag en daarmee van het hele project! Ik sprak mezelf vermanend toe om de twee hoofdwoorden in mijn hersens vast te pinnen, zodat ik niet het licht weer aan zou hoeven doen. Nog een voorbeeld? Het gebeurde ook tijdens het stofzuigen vorige week. Plotseling had ik een briljante ingeving voor mijn verslag. Met zeer gefronste wenkbrauwen maak ik mijn klus af, terwijl mijn cliënt (het was tijdens mijn thuiszorgbaantje) me lachend vroeg waar ik nu weer op broeide. Nadat ik mijn taken had afgerond sprong ik bij haar op de bank, vroeg om een briefje en pende haastig alles op wat ik had bedacht.
Ruimte
Inspiratie, zo heb ik ondertussen wel ontdekt, ontstaat daar waar ruimte in je hoofd is. Waar prikkels van buitenaf wegvallen (zoals in een donkere kamer) of als je met je gedachten op nul een routineklus doet. In mijn bed, als het donker en stil is, ontstaan dan ook de meest briljante plannen. Een schitterend ritueel voor een pastoraal gesprek, nieuwe ideeën voor als ik afgestudeerd ben, gezellige plannen om met vriendinnen uit te voeren…
Het nare is wel dat ik vervolgens in een flow kom die me zo activeert en blij maakt, dat ik meestal niet meer in slaap kom. Het borrelt dan letterlijk van binnen en als ik er niet iets mee doe blijft het me nog uren uit de slaap houden. Daarom heb ik tegenwoordig maar een schrift naast mijn bed liggen…
Bijbelschrijvers
Met dat ik hierover wat aan het mijmeren ben, vraag ik me opeens af hoe dit zou zijn geweest voor de schrijvers van de Bijbel. Zij van het eerste uur. Hoe zou dit bij hen zijn gegaan? Kreeg men tijdens het vissen opeens een inspirerende boodschap? Zouden ze tot diep in de nacht ook zijn doorgegaan?
Van Paulus weten we dat hij een aantal van zijn brieven schreef uit de gevangenis (Kolossenzen, Efeze, Filippenzen, de brief aan Filemon). Misschien is dat in bovenstaand licht niet zo verwonderlijk. Misschien was de gevangenis wel bij uitstek een plek om, afgesloten van de wereld, te komen tot bemoedigende of juist scherpe woorden. In de rust, weinig prikkels. Misschien…
Ik mijmer nog even verder.
Tekst: Wietske-Anne de Haan
Beeld: DeviantARt
