Bovendien heb ik, net als veel andere Nederlanders, gewoon niet zoveel met Europa. Vergelijk het met ons Oranjegevoel. We houden allemaal wel een klein beetje van Nederland. Op Koninginnedag dossen we ons uit in oranje kleren, hangen we een rood-wit-blauwe driekleur aan ons huis en brullen we het volkslied als de koningin langskomt. Maar ik heb nou nog nooit een gewone Nederlander ontmoet die een Europese vlag heeft. Niemand zingt voor zijn lol het Europese volkslied. Waarschijnlijk zouden de meesten de EU-president niet eens herkennen als ze tegen hem op zouden botsen. En een Europese feestdag? Het schijnt dat op 9 mei ‘de dag van Europa’ is. Maar dat weet ik ook alleen maar omdat ik het zojuist heb gegoogled.
Logisch dat veel Nederlanders uit de Europese Unie willen stappen.
Strijdtoneel
Of toch niet? Want de Europese Unie heeft niet alleen een hoop frustratie gebracht. Ze heeft ook iets heel goeds gebracht: vrede. Europa is altijd een strijdtoneel geweest. De Napoleontische oorlog, de Duits-Deense oorlogen, de Frans-Duitse oorlog, de Eerste Wereldoorlog, de Tweede wereldoorlog… alleen al de laatste tweehonderd jaar hebben heel wat oorlogen gewoed op ons Europees stukje aarde.
Na al die eeuwen haat en nijd leven we nu in een tijd van vrede. Niemand verwacht dat het binnenkort oorlog wordt tussen Duitsland en Frankrijk, terwijl die twee in het verleden zoveel afgevochten hebben. Eigenlijk is dat een wonder. En een van de belangrijkste veroorzakers van dat wonder is, jawel, de Europese Unie. Door de EU zijn landen zijn zo afhankelijk van elkaar geworden, dat ze niet eens fatsoenlijk oorlog zouden kunnen voeren met elkaar, al zouden ze het willen.
Dus misschien moeten we toch maar ons best doen voor de EU, hoe ontzettend irritant ze ook is. Want die vrede is best wat frustraties waard. Daarmee wil ik natuurlijk niet zeggen dat je alles voor Europa moet doen. Want dat vreselijke Europese volkslied… pff, dat weiger ik nog steeds te zingen!
Karin de Geest is journalist en studeert politicologie.
Beeld: DeviantART
