Mijn collega’s hebben passie voor natuur en weten alles wat je maar in de natuur tegen komt bij hun naam te noemen. Die namen klinken me allemaal erg poëtisch in de oren, helaas voor hen heb ik vaak geen idee waar ze het over hebben. Gelukkig hebben ze veel geduld met mij. Tijdens lunchwandelingen leggen ze mij uit hoe ik de roep van de ijsvogel kan herkennen of hoe dat mooie vlindertje precies heet. Zo leer ik stapje voor stapje steeds meer van de wereld om mij heen.
De wondere wereld der natuur kan soms een beetje stoffig imago hebben maar het is de moeite waard je er in te verdiepen. Er is je zo veel schoonheid gegeven maar soms vergeet je om je heen te kijken en te genieten van die prachtige schepping. Gisteren hoorde ik iemand helemaal enthousiast worden van de witsnuitlibel. Helaas, zo ver zal ik nooit komen. Mijn enthousiasme zit ‘m vooral in de geluiden en kleuren die bij ieder seizoen passen. Zo krijg ik een warm gevoel van de roep van de kievit in het voorjaar en het bloeien van de eerste klaprozen.
Beeld: Miek en Reinier van der Bent


















