Eén van de dingen die hier van belang zijn is het relatief nieuwe concept van collega’s die zich in mijn omgeving schuil houden. Personen die zich zonder enige invloed van jouw kant, inclusief lunchpauze, zo’n 8,5 uur per dag ophouden in jouw nabijheid. Ter vergelijking kunnen we denken aan onze geliefden met wie een kwart van die tijd per dag al (te)veel is.
Coebergh
Het is lastig te bepalen hoe je je moet verhouden tot die collega’s. Enerzijds ben je niet bang voor vreemde mensen, maar omdat je ze niet hebt uitgekozen kan toch al gauw blijken dat het geheel aan morele overtuigingen erg verschilt. Verder is er nog de kwestie van professionaliteit en collegialiteit. Je kunt best lekker geinen met je collega’s, maar lichtelijk anders dan met vrienden, moet dit niet zo ver gaan dat er binnen het hele bedrijf bekend wordt hoe je gedrag was op het bedrijfsfeestje, na een paar bier te veel, of Coebergh om bij mijn doelgroep te blijven.
In dat laatste geval zul je nog lang moeten merken dat je niet serieus genomen wordt. Dan maar de eeuwige middelmaat zoeken en meepraten met je leidinggevende of de laffe meerderheid zoeken in standpunten aangaande Boer-zoekt-vrouw, het geroddel over collega’s die er niet zijn of het bespreken van wat je plant te doen in de weinige vrije tijd die rest in de avonduren en waar de volgende dag dan weer op teruggeblikt kan worden?
Rattengedrag
Ik denk dat ik mezelf niet in de spiegel meer kan aankijken als ik zou vervallen tot zo’n laffe herder! Eerlijk en oprecht blijven op de werkvloer richting collega’s, misschien lichtelijke minachting verdragend, misschien zelfs laten zien dat je christen bent, dat probeer ik te doen op de werkvloer. Mensen wijzen op rattengedrag en hypocrisie is altijd al een van mijn favorieten geweest en daar plan ik vrolijk mee door te gaan.
Ik stond vanochtend bij het koffieautomaat en mijn collega complimenteerde me met mijn nieuwe haardracht. Ik bedankte haar en vroeg of die uggs van haar ook nieuw waren. Zij knikte opgewekt en lichtelijk hoopvol. Nu de redding toch al voor me verloren scheen nam ik een slok automatenkoffie en terwijl ik wegliep zei ik: 'Mooi, die houden je deze koude winterdag wel warm!'
Tekst: Bertus Veurink
Beeld: DeviantART
Lees hier meer columns van Bertus V.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|||||||||
|
COLOFON |
|||||||||
Collega's...
Bertus V.
Sinds afgelopen september mag ik me onder de werkende burgers begeven, zoals sommigen van u wellicht zullen weten, en de realisering van de werkelijkheid van mijn bestaan is nog bezig tot mij door te dringen.
Je kunt alleen reageren als je lid bent.
Dus log eerst in of meld je aan als lid;
daarna kun je een reactie plaatsen!
